OLMADI PAŞAM OLMADI!

Gazetedeki başlığa,önce inanamadım,sonra da  şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim.Ancak iki gün sonra,kendime geldim ve toparlanıp bu yazıyı yazabildim.

Bilmem,siz nasıl buldunuz haberi?Haber,şöyle başlıyor:

“Silahçıoğlu,İstiklal Marşı’ndan rahatsız”.

Kimmiş bu zat demeye kalmadan,Silahçıoğlu’nun Emekli Tümgeneral olduğunu da hemen öğreniyorum.Ve tabii ki, daha çok üzülüyorum.Çünkü,bir emekli general,Mehmed Akif dedemi tenkit ediyor.Tenkit ne kelime, yerden yere vuruyor,ülkeye verdiği zararlardan bahsediyor!

Bu, olacak şey midir?

Bu olmayacak şey,herkese olur görünse de,bana çok saçma gelir.

Çünkü,40 yıl önce yazdığım ilk kitabımın adı, Mehmed Akif’tir.Biraz bilirim o güzel insanı,bildikçe de severim.

Akif dedem,milli,dini ve insani bilincimi oluşturmakta çok büyük pay sahibi olan muhteşem bir önderimdir.

Vatan derdine düşüldüğünde, ilk harekete geçenlerdendir Akif Dedem.Yani,mesleği askerlik olmadığı halde,durumdan  vazife çıkararak,anadan,yardan,evlattan geçmiş,Mehmetçikleşmiş ve  cepheye koşmuştur.

Cepheye değil,cepheden cepheye koşmuş,kanter içinde ve gözyaşlarına boğulmuş olarak diş tırnak çalışmış çabalamıştır.Bir Berlin’de,bir Arabistan’da,bir Kastamonu’da,bir Ankara’da olmuş;Mehmetçiğe hep ümit ve teselli vermiştir.

Sayın Silahçıoğlu bu Akif’I biliyor mu?

Biliyorsa,hangi vicdanla onu ve düşüncelerini zararlı buluyor?

Hele de,dünyanın en manalı ve muhteşem İstiklal Marşı’nı hangi akılla tenkit ediyor?

Cümleye bakar mısınız:

“-Bugün coşku içinde okuduğumuz İstiklal Marşı’mızın 10 kıtalık tüm metnine ‘Hak’, ‘Ezan’ , ‘Cennet’, ‘İman’ gibi sözcükleri ustalıkla yerleştirmiş, ama bir tek  Türk sözcüğü için yer bulamamış ümmetçi Mehmet Akif…”

Hak,Ezan,Cennet ve İman,sanki Türk’e alternatif  kelimeler…Hani, “O milletlerden bahsediyor da,neden Türk demiyor “ gibi …Akif Dedem,”Kahraman Irkım” darken kimi kastediyor acaba? Kim o ırk? Kendisi,babası itibariyle  Arnavutolduğu halde Irkım diyerek Türk’e sahip çıkıyor.Ama O’nun Türk’ü, Cenab-I Hakk’a kulluğu şeref bilen ve o imanla şahlanan, “Ölürsem şehit,kalırsam gazi” diyen Türk’tür.Bu itibarla da sadece köken olarak değil ,imanca aynı olanı kardeş bilen Türk’tür.

Ayyıldızlı bayrağa,“Ebediyyen sana yok,ırkıma yok izmihlal” derken,hangi ırkın sonu gelmeyecek diye  seviniyordu?

Bu anlayış,ırkçı değildir.Bütün din kardeşlerini bir ve beraber görmek isteyen anlayıştır.İnsanlara geldiği köke göre değil,ahlakına göre değerlendiren bir anlayıştır.Hala bu anlayışın gelişip kökleşmesine muhtaç değil miyiz? Hala bu anlayışı gönüllere yerleştiremediğimiz için,ülkemizin bir köşesinde kavgalar,gürültüler olmuyor mu?

Anlaşılan Paşamız,Mehmed Akif’e karşı,Nihal Atsız’cılık yapmak istiyor.Rahmetli Atsız ise,koyu ve pazarlıksız bir ırkçı idi.Yani,bugün şiddetle muhtaç olduğumuz birlik ve beraberliğe tam ters bir görüşün temsilcisiydi. “Türk efendidir,gerisi,ya ona hizmet eder,ya da defolur gider” anlayışı,Türk’e  de  zarardır.Çünkü sonuçta geriye,herkesten kopmuş,kendi başına kalmış ve düşmanını çoğaltmış bir Türk kalır.Mesela ben Türk’üm ama,benim gönlümü paylaşan nice Kürt dostlarım var,nice Çerkez,Çeçen,Boşnak,Laz canlarım var benim…Dostlarımı çoğaltmak varken,ben neden düşman kazanma sanatında uzmanlaşayım ki?

Peki,ben kendim için düşündüğümü,miilletim için neden düşünmeyeyim?

Kim,kendini ne hissediyorsa o olsun;ama önce insan olsun,dost bir yürek taşısın yetmez mi?

İstiklal Marşımıza,Mehmed Akif’in ustaca yerleştirdiğini söylediğiniz iman kelimesi ise,bizi biz yapan anahtar kelimedir Paşam.Akifimizce söyleyecek olursak:

İmandır o cevher ki,İlahi ne büyüktür

İmansız olan paslı yürek,sinede yüktür.

Ölümü güzelleştiren şehitlik kavramı da,diğer güzellikler gibi imandan kaynaklanır.

Ezan ise,imanın ses bayrağıdır.Ayyıldızlı bayrağımızın sesli ve sözlü olanı ve açıklamasıdır.

Cennet de çok güzeldir Paşam.Allah hepimize gitmeyi nasip etsin.Kur’an’da Cennet  iyilere ve tabii ki başta şehitlere vaat edilir.Bu sebeble de Mehmetçik,savaşta düşmana doğru giderken,aynı zamanda Cennet’e doğru gittiğine de inanır.Bu inançla başkalaşır,coşar,kahramanlaşır.

Aman Paşam,bu imanı zayıflatmayalım.Aman,bindiğimiz dalları kesmeyelim.Bin yıllık mazimizin mirası ve bereketi olan bu duyguları zedelemeyelim.Aksihalde,Mehmetçik,Mehmetçik olmaktan çıkar. Zira,o imanın yerine koyacağımız başka bir şeyimiz yoktur.

Sayın Silahçıoğlu diyor ki, “…Ümmetçi Mehmed Akif’in yeni ardılları,onun, “Türk Arapsız yaşayamaz.Kim ki yaşar der,delidir! Arab’ın Türk ise,hem sağ gözü,hem sağ elidir.” Dizelerinde belirttiği yoldan giderlerken,beraberlerindeki  milliyetçiler gerçekleri göremediler.”

Efendim,keşke dediğiniz gibi,Akif’in takipçileri etkili olsaydı da,Türkleri,sadece Araplar’la değil,bütün Müslümanlarla,kopmaz bağlarla bağlayıp kardeş etselerdi. Ne yazık ki,Mehmed  Akif’in fikirleri,yıllar yılı toplumumuzdan dışlandı ve biz,bu sebeble, şu bir avuç kalmış ülkemizin içinde bile, tam ve mükemmel bir kardeşliği tesis edemedik.

Paşam size düşen,Millet’in temel değerleriyle kavga değil,işte bu kardeşliği destekleyen ,geliştiren ve teşvik eden açıklamalardır.

“Ulusculuk güden,ulusu için savaşan ve ölen bizden değildir”diyen ümmetçilerin peşine düştüler!”diyor ,bu sebeble de milliyetçileri suçluyorsunuz.Bu ulusculuk ne menem bir şeydir ben

Evet,sırf bir milletin üstünlüğünü isbatlamak,ötekileri aşağılamak ve öldürmek amacıyla yapılan savaşlar vahşettir.Böyle bir üstünlük iddiasıyla öldüren ve ölene de yazık olmuştur.Böyle bir tavrın İslam’da asla yeri yoktur.

 Irk üstünlüğü  iddialarıyla, güç,birlik ve huzur kazanamayacağımızı hala göremiyor muyuz?

Tarihimizin en önemli yüz aklarından biri olan Çanakkale Zaferimiz,ırkçı duygularla mı kazanıldı?Oraya,dönmeyi düşünmeden, hem de gönüllü olarak gelen Mehmetçikler sadece Türk kökenli miydiler? Şehitliği gezenler,orada Türk’ü,Kürt’ü,Arab’I,Laz’I,Çerkez’i,Boşnak’ı,yanyana görmezler mi?

Her ırktan insanımızı  omuz omuza çarpıştıran,kucak kucağa yatıran,şehitlik makamında birleştiren İslam İmanı değil midir?

İşte Mehmed Akif, bu imanın bağlısı olarak,Çanakkale Zaferimiz’e en muhteşem ve eşsiz abideyi dikmiştir.Zira,imanın o muazzam  zaferini,ancak o imanın en coşkun şairi destanlaştırabilirdi…Öyle de oldu.Aşılamayan şiir ,hem de Çanakkale görülmeden yazıldı,yazdırıldı yani…

  Sayın Silahçıoğlu,Türk ile İslam’I  “Birlikteliği mümkün olmayan iki öğreti” olarak belirtmişsiniz.Bir kere Türk,bir millet adı,İslam ise son dinin,Yüce Yaratıcı tarafından verilmiş olan namıdır.Bunlar birbirine aykırı iki görüş müdür ki, bir araya gelmeleri imkansız olsun.

Hem,bin yıldan beri öyle bir aşkla bir bütün olmuşlardır  ki,bu birlik,hep devam etmiş ,hiç sarsılmamıştıır.Ruh ve beden gibi kaynaşmış olan bu birlik,inşaallah kıyamete kadar da ayrılmadan devam edecektir.

Sayın Silahçıoğlu,toparlamam gerekirse,derim ki,askerimiz Mehmetçik’tir.Mehmetçik de imanın eseridir.Çünkü Peygamberimiz’in adından kaynaklanır.Dünyada ,askerine Peygamber’inin adını veren tek millet,milletimizdir.

Bu millet mi zorla, savaşla, korkutularak  Müslüman edilmiştir!

Bu nasıl bir zorlama ve korku ki,1000 yıldır bitmemiş ve bütün İslam düşmanlarının olmadık entrikalarına rağmen hala devam etmekte… “Türkler korkudan Müslüman oldu!” demek bu millet hakarettir.Çünkü milletimizin en önemli özellği istiklal ve hürriyetine düşkünlüğüdür.Bu gerçeğin en önemli isbatı,Çanakkale’de ve İstiklal Savaşımızda yaşandı.En zor şartlarda bile,Mehmetçik imanla şahlandı,bağımsızlıktan taviz vermedi.Seyit Onbaşı oldu,Sütçü İmam oldu,Karayılan oldu,Nene Hatun oldu,Şerife Bacı oldu…Oldu,öldü,sonunda vatan güldü…Bugünkü şehitlerimizde aynı imanın yiğitleridir.

Bu gerçeği çok iyi biilen Mustafa Kemal de,tükenmiş bir milleti cepheye çağırırken,hep yüreklerindeki bu sarsılmaz imana seslenmiştir.

Sayın Silahçıoğlu,şimdi Mehmetçiğin bir ayağı sınırlarımızın dışında,kar kış içinde…Ölüyor,öldürüyor.Şehit haberleri yüreklere kor gibi düşüyor.Onlar,analarının kınalı kuzuları, “Vatan sağolsun!” diyor,şehitliği cana minnet biliyor,vatana kurban oluyorlar.

Özellikle de böyle bir ortamda,sizin düşünceleriniz,moral verici,birleştirici ,bütünleştirici,geleceğe dair ümitlerimizi artırcı olmalı değil midir?

Ama böyle olmadı Paşam! Olmadı.

Hele de,şu içinden geçmekte olduğumuz günlerde hiç olmadı…